Archief voor November, 2008
De rug toen ik een welpverslaggever was en elk jong geitje vijf mijlen in de sneeuw moest lopen om naar school in een weinig rode keet op het verre eind van de aarde te gaan, copyeditors regeerde opperst bij kranten, en er is geen manier ik kon weggegaan zijn met welke T.J. Simes deed Zaterdag in De Tijden van Los Angeles.
Simers, sarcastic (hij zou zonder twijfel verkiezen sardonic) de sportenkroniekschrijver, scheurde apart het UCLA Bruins voetbalteam en hun strateeg, Kevin Craft, toen hij schreef:
En werd de zo op lettende het spelstrateeg van Kevin Craft voor Bruins op Vrijdag nacht, terwijl het amuseren in zijn eigenaardigheid en dwaasheid, het pijnlijk te letten op.
Verleend, was dit slechts in de drukuitgave, en iemand verbeterde het online, maar merkt op dat Simers twee onderwerpen voor één werkwoord heeft. Eerste-en eigenlijk voorgenomen-onderworpen is het letten op, welke een gerundium (werkwoord omgezet in een zelfstandig naamwoord) is. Het tweede onderwerp is het, wat onmiddellijk het werkwoord voorafgaat werd. De opneming van het geeft enkel de zin terug awakward, grammaticaal onjuist en moeilijker te begrijpen.
Het feit, echter, dat iemand de fout ving betekent dat de kolom waarschijnlijk aan druk werd meegesleept om de uiterste termijn te maken, maar toch, geen verontschuldigingen, mensen.
(ik ben benieuwd of voegde één of andere copyeditor eigenlijk toe het en toen ving iemand, misschien Simers, het en had online verbeterd het. Dat zou! nog slechter zijn)
… Ik zou meer posten voor dit blog schrijven en ik zou die aanvoegende wijsclausule aan zijn juiste vorm verbeteren: „Als ik een rijke mens…. was“
Het zien zoals hoe ik nergens dichtbij rijken ben, ik grovel als iedereen een paar bucks moet anders maken en het faillissementshof houden bij baai zolang ik kan.
Toen ik mijn recentste het schrijven jol aanvroeg, vroeg één van de interviewers me mijn huisdier peeve met het verkeerd gebruikte Engels, en ik beantwoordde de „aanvoegende wijsstemming,“ die in het lied duidelijk duidelijk is, „als ik een Rijke Mens,“ en in bijna het Engels van iedereen elke dag toen het bespreken van voorwaardelijke kwesties in was als bouw.
However, I’d also have to rank verb coordination right there with the subjunctive.
For instance, look at this sentence:
"Neither he nor I are happy about this."
Anything wrong here?
Yes, indeed, there is. In a neither/nor or either/or construction, there are two subjects, and sometimes one is singular and one is plural, or one is third person and one is first person, as in this example.
Since you can have only one verb in neither/nor, either/or sentence, which of the two subjects determines the verb? English rules dictate that the second subject determines the verb form. Therefore, the above sentence should read:
"Neither he nor I am happy about this."
Sounds strange, huh? But just like the people who predicted our current economic meltdown a year ago were considered strange, this proper usage is far from strange but absolutely spot on.
I picked up a copy of the New York Times on Thursday, but only because there were photos of a California wine shop I frequent and a story, of sorts, about its owner.
Somehow, in the process I stumped upon a weird feature with weirder photos and still weirder writing in the same section. A piece by someone named Mike Albo entitled "No Frown Is Left Unturned," unfortunately, sucked me in and gobbled up precious moments of my time better spent in things like, um, daydreaming, shouting at my dog or doing nothing.
Anyway, I was about five paragraphs into this guy’s piece when I realized a) he has no clue how to use modifiers and clauses correctly and b) he’s a far-left-leaning, America-hating Vladimir Ilyich Lenin striker (Navy term for apprentice).
Check out this whopper of a misconstructed but totally revealing sentence of his:
It’s totally weird, but after a quick promenade through the store, some deeply repressed part of myself [sic-- me if he wants to use correct English] that has been buried for years under a morose cloud of apocalyptic doom was finally freed.
Ok, but who did the "quick promenade"? There is no subject in the sentence who can take a promenade. This ungrammatical part could’ve been cured by writing, "…after I made a quick promenade…."
I can cure the English grammar (though not the overwrough English), but no one can cure this person who hates the very country he lives in, and thus himself in the bargain.
You must excuse me for being derelict in my English duties for the past couple of weeks. I’ve been busy following our economic turmoil and watching way too much Cramerica (Jim Cramer and his Mad Money CNBC show).
I think I’ve written about George Orwell and his essay on "Politics and the English Language" before, but since we all just went through a nationwide election, it’s time to revisit this bit of Orwellian genius. Take this passage:
A man may take to drink because he feels himself to be a failure, and then fail all the more completely because he drinks. It is rather the same thing that is happening to the English language. It becomes ugly and inaccurate because our thoughts are foolish, but the slovenliness of our language makes it easier for us to have foolish thoughts.
Now, those of you who voted for Barack Obama will no doubt conclude that John McCain uses slovenly language. Maybe so; Obama is a more polished speaker, barrister and promissory artist that he is. It is rather that I’d like to focus on the "foolish thoughts" observation of Orwell’s.
Was it anything but foolishness to believe that any one person could accomplish everything our president-elect promised.
Free health care? Is anything really free? We’ll all pay with lousier hospitals and long waiting lists. Pull the troops out of Iraq so we can face an enlarged and more empowered Iran? End our dependence on oil without building nuclear plants or allowing offshore drilling? (I love the comment by the presiding party and its leaders: "Drilling won’t solve our problem." I guess it’ll make it worse or do nothing, both of which assertions seem ridiculous and disingenous.)
It is more that people want to believe in the tooth fairy and thus hear what they want to hear.
See, we’re all captive to our "foolish thoughts."
0 Commentaren 
