Αρχείο για τις Νοεμβρίου 2008
… Θα έγραφα περισσότερες θέσεις για αυτό το blog και θα διόρθωνα εκείνη την πρόταση υποτακτικής στην κατάλληλη μορφή του: «Εάν ήμουν πλούσιο άτομο….»
Να δει όπως πώς δεν είμαι πουθενά κοντά στους πλουσίους, πρέπει grovel όπως σε να κάνω μερικά bucks και να κρατήσω το δικαστήριο πτώχευσης στον κόλπο εφ' όσον μπορώ.
Όταν υπέβαλα αίτηση για το πιό πρόσφατοτο gig γραψίματός μου, ένας από τους ερευνητές μου ρώτησε το κατοικίδιο ζώο μου peeve με τα κακά αγγλικά, και απάντησα «στη διάθεση υποτακτικής,» που είναι σαφώς εμφανής στο τραγούδι, «εάν ήμουν πλούσιο την άτομο,» και σχεδόν το καθένα καθημερινά στα αγγλικά κατά συζήτηση των υπό όρους θεμάτων εάν κατασκευή.
Εντούτοις, θα έπρεπε επίσης να ταξινομήσω το δικαίωμα συντονισμού ρήματος εκεί με την υποτακτική.
Για παράδειγμα, εξετάστε αυτήν την πρόταση:
«Ούτε ούτε εγώ δεν είναι ευχαριστημένος από αυτό.»
Τίποτα λανθασμένο εδώ;
Ναι, πράγματι, υπάρχει. Ούτε/ούτε ή την κατασκευή either/or, δεν υπάρχουν δύο θέματα, και μερικές φορές κάποιο είναι μοναδικό και κάποιο είναι πληθυντικός, ή κάποιος είναι τρίτο πρόσωπο και κάποιο είναι πρώτο πρόσωπο, όπως σε αυτό το παράδειγμα.
Δεδομένου ότι δεν μπορείτε να έχετε μόνο ένα ρήμα ούτε/ούτε, πρόταση either/or, ση οποία των δύο θεμάτων καθορίζει το ρήμα; Οι αγγλικοί κανόνες υπαγορεύουν ότι το δεύτερο θέμα καθορίζει τη μορφή ρήματος. Επομένως, η ανωτέρω πρόταση να τροποποιηθεί ως εξής:
«Ούτε ούτε εγώ δεν είναι ευχαριστημένος από αυτό.»
Ήχοι περίεργα, huh; Αλλά ακριβώς όπως τους ανθρώπους που πρόβλεψαν η τρέχουσα οικονομική ρευστοποίησή ότι μας ένα έτος πριν θεωρήθηκε παράξενος, αυτή η κατάλληλη χρήση είναι μακριά από παράξενο αλλά απολύτως το σημείο επάνω.
Πήρα ένα αντίγραφο New York Times την Πέμπτη, αλλά μόνο επειδή υπεάρξαν φωτογραφίες ενός καταστήματος Ι κρασιού Καλιφόρνιας συχνού και μια ιστορία, των ειδών, για τον ιδιοκτήτη του.
Κάπως, στη διαδικασία περπάτησα βαριά επάνω σε ένα παράξενο χαρακτηριστικό γνώρισμα με τις φωτογραφίες weirder και weirder ακόμα το γράψιμο στο ίδιο τμήμα. A piece by someone named Mike Albo entitled "No Frown Is Left Unturned," unfortunately, sucked me in and gobbled up precious moments of my time better spent in things like, um, daydreaming, shouting at my dog or doing nothing.
Anyway, I was about five paragraphs into this guy’s piece when I realized a) he has no clue how to use modifiers and clauses correctly and b) he’s a far-left-leaning, America-hating Vladimir Ilyich Lenin striker (Navy term for apprentice).
Check out this whopper of a misconstructed but totally revealing sentence of his:
It’s totally weird, but after a quick promenade through the store, some deeply repressed part of myself [sic-- me if he wants to use correct English] that has been buried for years under a morose cloud of apocalyptic doom was finally freed.
Ok, but who did the "quick promenade"? There is no subject in the sentence who can take a promenade. This ungrammatical part could’ve been cured by writing, "…after I made a quick promenade…."
I can cure the English grammar (though not the overwrough English), but no one can cure this person who hates the very country he lives in, and thus himself in the bargain.
You must excuse me for being derelict in my English duties for the past couple of weeks. I’ve been busy following our economic turmoil and watching way too much Cramerica (Jim Cramer and his Mad Money CNBC show).
I think I’ve written about George Orwell and his essay on "Politics and the English Language" before, but since we all just went through a nationwide election, it’s time to revisit this bit of Orwellian genius. Take this passage:
A man may take to drink because he feels himself to be a failure, and then fail all the more completely because he drinks. It is rather the same thing that is happening to the English language. It becomes ugly and inaccurate because our thoughts are foolish, but the slovenliness of our language makes it easier for us to have foolish thoughts.
Now, those of you who voted for Barack Obama will no doubt conclude that John McCain uses slovenly language. Maybe so; Obama is a more polished speaker, barrister and promissory artist that he is. It is rather that I’d like to focus on the "foolish thoughts" observation of Orwell’s.
Was it anything but foolishness to believe that any one person could accomplish everything our president-elect promised.
Free health care? Is anything really free? We’ll all pay with lousier hospitals and long waiting lists. Pull the troops out of Iraq so we can face an enlarged and more empowered Iran? End our dependence on oil without building nuclear plants or allowing offshore drilling? (I love the comment by the presiding party and its leaders: "Drilling won’t solve our problem." I guess it’ll make it worse or do nothing, both of which assertions seem ridiculous and disingenous.)
It is more that people want to believe in the tooth fairy and thus hear what they want to hear.
See, we’re all captive to our "foolish thoughts."
0 σχόλια 
